خانه::لیست موضوعات::ادبیات::ادبیات کشورها::نمایش مطلب

ادبيات برزيل بخش پاياني

متن مطلب:

نويسنده مطلب: مجيد

اندازه متن: 1 2 3 4

در دوره رمانتيک شاعران به دو دسته تقسيم گرديدند: يک دسته تمايل به سياست و مسائل اجتماعي و علاقه به حالت تغزلي و غنائي احساساتي داشتند. جوزه بونيفاسيون دو آندرادا اي سيلوا رهبر بزرگ استقلال برزيل بود که بين سالهاي (1838-1763) مي زيست دومينگوس جوزه گونکلاوزدماگال هياز (1882-1811) افسوس ها و آرزوهاي شاعرانه اثر اين اديب است. از سال 1936 دوره دوم و نوع دوم رمانتيسم شروع مي شود آوازها اثر آنتونيوگونکلاوزدياس (1864-1823) مي باشد. بزرگترين و آخرين شاعر رمانتيک برزيلي آنتونيو کاستروآلوز که در حقيقت ويکتروهوگوي برزيل به شمار مي رفت بود. او نويسنده و شاعري حساس و داراي آثاري پرارزش بود. از ميان شاعران بزرگ ديگر سبک رمانتيک برزيل مي توان مانوئل آنتونيو آلوارس د آزودو (1852-1831) جانکوئيرافرير کاسيميرو جوزه مار کوئزدآبروئه (1860-1839) و فاگوندس وارلا (1875-1841) را برشمرد. در زمينه نوول نويسي نويسندگان رمانتيک برزيلي آثاري جالب خلق کردند از جمله برونته کوچک اثري پرشور و احساس است که بوسيله جواکيوم مانوئل د ميسدو (1882-1820) تصنيف گرديد. اما بهترين نوول اين سبک زندگي به گروهبان پليس اثر مانوئل آنتونيو دآلميدا (1861-1831) را بايد برشمرد. بزرگترين اثر ادبي برزيلي از آن جوآکيوم مارياماکادودآسيس مي باشد که در اواخر دوره سبک رمانتيک برزيل پديد آمد. اين نويسنده سبک خود را ابداع و حقيقت را در آناليز روح بشري جستجو مي کرد. رايموندو کورريا (1911-1860) آلبرتو داوليورا (1937-1857) و ديسنت دو کاروالو اولين پارناسين هاي برزيل بودن اما اولاو براز مارتينزدوزگيومارائس بيالک (1918-1865) شاعر بزرگ اين سبک بود. بيلاک در آثار خويش از نوشته هاي ويکتورهوگو سود فراوان جست. بهترين شاعر سياه پوست جوآن داکروز اي سوزا بود که مجموعه هاي منظوم متعددي فراهم ساخت. لفوسوس دويومارائس (1921-1870) شاعري سمبوليست به شمار مي رفت که در باب عشق و دين و مرگ در اشعار خويش سخن گفته بود. اوگوستو دوس آنجوس نيز مقام شايسته اي در ادبيات برزيل دارد اما وي بيشتر رئاليست بود تا سمبوليست. نوول رئاليستي بانوول (1881) اثر آليويسيو گونکلاوزد آزودو (1913-1857) در برزيل شروع شد. احتمالاً معروفترين کتاب نوول نيست شادي کتاب سرزمين هاي مرموز بود که بوسيله ايوکليدس داکيونا (1909-1866) نوشته و در سال 1904 به انگليسي ترجمه شد در سال 1902 دومين شاهکار ادبي برزيلي به نام کانان به وسيله گراکاآناها (1931-1868) تصنيف و در سال 1920 به انگليسي ترجمه شد. نوول آفونسوم هنريک ليما باره تو (1922-1881) داراي ارزش فراوان است. پايان اندوه پوليکاپو کيوآرسما (1911) يکي از آثار ارزنده اين نويسنده مي باشد. جوزه بنتو مونتوريولوباتو (1948-1883)يکي ديگر از نوول نويسان برجسته برزيل بود و بهترين اثرش تحت عنوان مي باشد. ميان سالهاي 1940-1918 برزيل داراي يک ملت متجدد گشت، اقتصادش ترقي يافت و احساسات ناسوناليستي به شدت ظهور کرد آثار هنري جالب اعم از موسيقي و نقاشي زمينه رشد و ترقي به دست آورد و نويسندگان برجسته اي قديم به ميدان نهادند درخشان ترين چهره ادبي، شاعر و نويسنده مدرن و بزرگ برزيلي ماربود آندرايد (1945-1893) بود آثار ادبي متعدد به نظم و نثر پديد آورد مانوئل باندريا (1886) يکي از شاعران برجسته برزيلي بود آثار متعددي خلق کرد جورج دوليما (1953-1898) شاعري انقلابي بود که براي شعر قواعد نوي عرضه نمود. شاهکارش در ادبيات سياه پوستان تحت عنوان دت مجريس فولو ميباشد جوزه لينس دوريگو (1901) درباره زندگي مردم مناطق و شهرهاي بزگ آثاري پديد آورد. اولين نوول او، کشتزار پسر بچه (1932) که قهرمان آن کودکي است که به طور آزاد و در چمن زار زندگي مي کند. اين نويسنده آثار متعدد ديگري نيز پديد آورد. گراسي ليانوراموس (1953-1892) را داستايوسکي برزيل پنداشته اند و برخي از آثار اين نويسنده روانشناس به انگليسي ترجمه شده است. ترسيم واقعي نوول و نوول نويسان برزيلي بدون ذکر نام مارکوئس ربه لو (ادي دياس د اکروز)(1907) ناممکن است اين نويسنده از حوادث روزمره زندگي مردم در خلق آثار خويش سود فراوان جسته است. ريبه ئيروکوتو (1898-1963)شاعري جهاني وطني بود و دنيا را وطن خويش مي پنداشت. اين شاعر برزيلي مدتي پيرو مکتب انتيميسم بود؛ اما پس از چندي بکار و عمل و مبارزه پرداخت و زندگي خانه بدوشي را اختيار و سفرهاي دور و دراز کرد. مانوئل بانده ئرا از شاعران نام آور برزيل بود که در آغاز جواني مدتي در آسايشگاههاي سويس بسر برد و با پل الورا شاعر نامدار فرانسه آشنا گشت و دوستي اين دو مدتها دوام يافت .