خانه::لیست موضوعات::ادبیات::ادبیات کشورها::نمایش مطلب

ادبيات امريکاي لاتين بخش ششم

متن مطلب:

نويسنده مطلب: مجيد

اندازه متن: 1 2 3 4

در سال 1888 شاعر جوان نيکاراگوئه اي روبن داريو (1867-1916) کتابي از حکايات و مقالات در شيلي بچاب رسانيد اين واقعه نشانه اي از آغاز شيوة جديد ادبيات اسپانيائي در آمريکاي لاتين بشمار مي رود. داريو سرچشمه هاي ادبي خويش را در الهام از مکتب پارناسيسم (هنر براي هنر) و چند بعدي سمبوليسم مي يافت و جستجو مي کرد. زيبائي شناسي – عطر و طعم آثار داريو است وي شيوه اي شاعرانه دارد و سايه و روشن زندگي و غم و شادي حيات در آثارش جلوه گر واز ظريفه کاري هاي سمبوليست ها در آثار اين شاعر فراوان ديده مي ِود. داريو مقدم بر سه تن شاعر پيشرو سبک هاي جديد ادبي که به آنها مدرنيست ها گفته مي شود بوده است. جوزه آسوسيون سيلوا (1890-1865 از مردم کلمبيا عمده شهرتش بواسطة منظومة نوکتورنو مي باشد، مانوئل گيوتيرز ناجرا (1895-1859) و سالوادور دياز ميرون (1928-1853) از مردم مکزيک و جوليان دل کاسال (1893-1863) و جوزه مارتي (1895-1853) از کشور کويا شايد نام بلند آوازه و معروف مانوئل جوزه اتون (1906-1858) مکزيکي را نيز بتوان باين صورت اسامي شاعران بزرگ آمريکاي لاتين افزود. آزول اثر داريو کار ادبي درخشان است و در جهان اسپانيائي زبان موفقيت و اعتبار فراوان نصيبش شده است. نويسندة اين اثر بزودي رهبري يک مکتب ادبي جديد را عهده دار مي شود. در دومين کتابش که در سال 1896 انتشار يافت مدرنيسم به بهترين وجي بچشم مي خورد و افکار و ايده هاي درخشان در آن وجود دارد. در کتاب آوازهاي زندگي و اميد که در سال 1905 منتشر کرد برخي از موازين زيبائي شناسي را رها و بقارة خود و مردم آن توجه بيشتر کرد. سرانجام در اثر بزرگ خود که در سال 1910 انتشار داد بر علو و عظمت زبان اسپانيائي با همراهي چند شاعر بسي افزود. بيشتر پيروان سبک داريو دنبالة کار وي را گرفتند از جمله لئوپولدولوگونس (1938-1874) از مردم آرژانتين سراينده منظومه ماههاي احساساتي (در سال 1909) و گيولرمو والنسيا (1943-1873) کلمبيائي هنر خود را در اثري بنام آئين ها که در سال 1898 منتشر کرد نشان داد. ريکاردو جيمس فراير (1933-1872) شاعري از مردم پليوي عناصر ادبي پارناسيسم و سمبوليسم را در اثر خود کاستاليا بربري که در سال 1899 منتشر کرد بهم درآميخته بود. جوزه سانتوس چوکانو (1943-1875) از مردم پرو در کتاب روح آمريکا که در سال 1906 منتشر نمود شيوه هاي ادبي رئاليستي و باروکي را بهم درآميخت، آمادو و نروو (1919-1870) از کشور مکزيک در اثري که در سال 1914 انتشار داد، يکنوع ترکيب ادبي خاص بشمار مي رود. جوليو هرراواي راپزينگ (1910-1875) يکي از شاعران انقلابي بود. مدرنيسم قدرت و قوت خود را پس از مرگ داريو در سال 1916 در ادبيات آمريکاي لاتين از دست داد. در سال 1910 انريکوئه گونزالز مارتينز (1952-1871) شاعر مکزيکي اثر جالب خود را منتشر کرد. شاعران مدرنيسم ديگر مکزيکي لوئيس ج.اوربينا (1934-1868) و جوزه جوآن تابلادا (1945-1817) و روفينوبلانکو فومبورنا (1944-1874) از مردم ونزوئلا بسرودن شعر بشيوه مدرنيسم ادامه دادند